حامدرحيمي پنجكي

بعضي  مربياني را در باشگاه ها مشاهده ميكنيم كه شيوه تمرين دهي مناسبي را دارند، اما به لحاظ تئوريك فاقد برخي شاخص هاي تمريني هستند، و با خود مي گويم كاش علاوه بر آن، چند روزي هم در دوره هاي تئوري مربيگري و دوره هاي تخصصي تئوريك رشته مورد نظرشان شركت مي كردند، تا پشتوانه علمي را نيز چاشني طراحي تمريناتشان نمايند.

*همچنين مربياني را نيز ديده ايم كه بعضا در كاد‌ر فني تيم هاي ملي بوده اند، ولي افتخارشان اين بوده كه تاكنون يك مولتي ويتامين هم نخورده اند. آنها تنها راهي كه براي طراحي و تغيير تمرينات ميدانند، صرفا افزايش حجم و شدت تمرين هست، ولاغير.شايد شما هم مربياني را ديده ايد كه بدون علم و صرفا به پشتوانه تعداد فالور بالا، خود را حتي مجاز به طراحي برنامه غذايي هم مي دانند.

*در مقابل اين مربيان در دانشگاه هاي سراسري و آزاد، اساتيدي را مشاهده كرده ايم كه سواد و تخصصشان فقط بر روي وايت برد ميباشد. و ورزش را هم از دانشگاه و با قبولي در رشته تربيت بدني شروع كرده اند، و گاها مثل رزومه هاي پژوهشي شان كه مديون كار مستمر “دانشجوهايشان” هستند و هيچ كمكي به دانشجو به جز ديتا فروشي براي پايان نامه نمي كنند، و براي “خودشان” رزومه عملي و ملي تدارك ديده اند. جالب است كه ادعايشان نيز گوش عالم را كر مي كند.
بعضي از اين دكترها و كارشناسان، اگر به يك باشگاه و يا زمين تمريني بروند ،حتي يكساعت هم نمي توانند درست تمرين بدهند و يا مجموعه اي را مديريت كنند. در عوض استاد تئوري هاي علمي تربيت بدني هستند.

عرصه علم، صحنه فخر، غرور و منم منم گويي نيست. اينجا همه بايد ياد بگيريم و بس. (چه استاد، چه دانشجو)

 يك مربي كاربلد، بايد علاوه بر يك پيشينه موفق عملي در حد تيم ملي و حداقل قهرماني كشور، تحصيلات تربيت بدني را هم جدي بگيرد تا بتواند به درستي و با مباني علمي ، تمرين طراحي كند و يا باشگاهي را اداره نمايد و يا حداقل با شركت در دوره هايي كه مدرسين آنان نه به لحاظ دوستي و ارتباط با برگزار كننده، كه به دليل علم و تخصصشان انتخاب شداند، توانايي تئوريك و علمي خود را افزايش دهد.